Η πρώτη μετά από καιρό...

Όχι να φτιάξω το ένα, όχι να ρυθμίσω το άλλο, με αυτά και με αυτά έπρεπε να την αποχωριστώ δύο με τρεις βδομάδες. Εντάξει θα έχω την άλλη για να κάνω την δουλειά μου και αυτή είναι καλή, όμορφη, καινούρια και κρύβει και χάρες. Οι... μέρες περνούν. Ο καιρός κυλάει. Κάποιες στιγμές νιώθω ότι τώρα έπρεπε να την έχω. Τώρα αν την είχα θα ξεφεύγαμε και θα κατάπινα τα χιλιόμετρα σαν ένα γλυκό ποτό. Το τηλέφωνο χτύπησε. «Η μοτοσικλέτα σου είναι έτοιμη». Ένα φαρδύ χαμόγελο σχηματίστηκε και το πρόσωπο μου άλλαξε σαν να με φίλησε η πιο γλυκεία γυναίκα του κόσμου σε όλο μου το μούτρο. Θυμάμαι να γυρνάω το κλειδί και να ακούω τον V να γουργουρίζει. Οι αυστριακές καλλονές δίνουν τον ρυθμό και σε προκαλούν να ξεκινήσεις. Καβαλάς σαν άρχοντας, νιώθεις σαν να χεις αυτό που χρειάζεσαι για να κατακτήσεις όλον τον κόσμο κάτω απ τα πόδια σου. Ανοίγω απότομα το γκάζι, ο κώλος ξεκολλάει και εγώ γελάω δυνατά μέσα στο Arai. Είναι πρωτόγνωρο αυτό το συναίσθημα να έχεις καιρό να καβαλήσεις την μηχανή σου. Μοιάζει σαν να σε επαναφέρει στην θέση σου. Κάνει άλλες απολαύσεις να φαίνονται μικρές και στιγμιαίες. Κρατάς τον ταύρο απ κέρατα και μπορείς και τον πηγαίνεις όπου θέλεις. Μοιάζεις άτρωτος, φαίνεσαι δυνατός και δεν υπολογίζεις τίποτα. Συμπληρώθηκε το κομμάτι που σου έλειπε. Τα δάχτυλα αγγίζουν τον συμπλέκτη και τα φρένα αρμονικά σαν να παίζεις πιάνο. Εσύ απλά κοιτάζεις εκεί που θέλεις να πας. Όλα γίνονται τόσο ωραία και τόσο εύκολα σαν η μηχανή να ξέρει τον προορισμό αλλά και την διάθεση σου και σε πάει όπως ακριβώς νιώθεις. Δεν σου χαλάει ποτέ χατήρι.
Σιγά σιγά πιάνω ρυθμό και αρχίζω να στρίβω. Νομίζω ότι γεννήθηκα και ήξερα πως να καβαλάω αυτήν την μηχανή. Νομίζω ότι την ξέρω καλύτερα και απ την αναπνοή μου. Θα την κρατήσω πριν γλιστρήσει. Θα την ηρεμήσω πριν τσινίσει. Πάμε και την κλασική endurance σούζα, που εκνευρίζει μια φίλη, έτσι για να υπενθυμίσουμε στους άλλους ότι θα παραμείνουμε για πάντα παιδιά και φτάσαμε. Σβήνεις το μοτέρ αλλά δεν κατεβαίνεις. Πού να πας; Like here nowhere.. Κάθομαι και ακούω τα τελικά να κρυώνουν και αυτό το τσικ τσικ των μετάλλων με ξανακάνει να θέλω να γυρίσω το κλειδί και να ξαναφύγω. Για πού; Δεν έχει σημασία. Όλα τα ταξίδια έχουν προορισμό. Αν δεν ξέρεις όμως να τα πας και απλά ανοίξεις τα μάτια σου και βρεθείς εκεί δεν θα αντέξεις να σταθείς εκεί και θα γυρίσεις πίσω. Μα εμείς δεν γυρνάμε ποτέ πίσω, κοιτάμε μόνο μπροστά.

Keep derorist.
Raphael

el viaje clásico

Έχουμε και λέμε. 570χλμ χαλαρά με 2 στάσεις και ανεφοδιασμό και για το τσιγάρο που δεν καπνίζω άρα σε 4,5 ωρίτσες θα αναπνέω τον βόρειο άνεμο. Να θυμηθώ να πάρω το σετ επισκευής ελαστικού και το φαρμακείο μαζί μου, ποτέ δεν ξέρεις. Λες να πάρω και το μικρό σπρέι αλυσίδας? Τι και αν έχουν περάσει 13 χρόνια από τότε που έκανα αυτό το ταξίδι για πρώτη φορά, τι και αν αυτό έχει γίνει ρουτίνα, απλά πετάγομαι μία πάνω και έρχομαι ρε συ.
Κάθε ταξίδι με την μοτοσικλέτα αποτελεί ιεροτελεστία, μαγεία και απαιτεί αυστηρό πρωτόκολλο ειδικά στην προετοιμασία. Είτε μόνος είτε με παρέα. Τις τελευταίες ώρες πριν το φευγιό έχεις κάνει ήδη το ταξίδι. Εκεί θα πλακωθώ για να μαζέψω τα χιλιόμετρα, εκεί θα κόψω μην σκάσει κανένα ιπτάμενο αυτοκίνητο και έχουμε τίποτα άλλα και εκεί θα ξύσω μασπιέ έτσι για να γουστάρω το ταξίδι μου. Και λίγο πριν ξεκινήσεις αφού στοιβάξεις προσεκτικά τα ρούχα στο tankbag, είπαμε δεν κουβαλάμε βαλίτσα στα πολλά κουνάει και μοιάζει και η μοτοσικλέτα σαν καναπές, ετοιμάζεσαι. Ισοθερμικά, δερμάτινα της αγαπημένης μας Ιταλικής μάρκας, γάντια κλειδιά και το κινητό με το handsfree. Ντύνεσαι, ρυθμίζεσαι και καβαλάς.
Στα πρώτα μέτρα τσεκάρεις τον εξοπλισμό σου και την μοτοσικλέτα. Όλα τέλεια! Η καθιερωμένη σούζα στα διόδια για να πάει καλά η διαδρομή και ζεις ήδη το ταξίδι. Τα μάτια παίζουν παντού, ταχύμετρο, καθρέφτες, μπροστά πίσω μέχρι και τον καιρό τσεκάρεις ψάχνοντας κανένα ξεχασμένο συννεφάκι. Δεν χαλαρώνεις ποτέ ειδικά όσο ανεβαίνουν τα χιλιόμετρα στο κοντέρ. Με αυτά και μ αυτά αρχίζουν να περνούν οι γνώριμες εικόνες της Εθνικής. Θήβα ευθεία και προσεκτικά για κανένα ξέμπαρκο μπάτσο. Υλίκη τάπα στις πρώτες στροφές γιατί μετά τα πρώτα έργα θα χει και αυτοκίνητα και μου το χαλάνε. Και έτσι συνεχίζεις, επιταχύνεις, φρενάρεις, ελέγχεις, νιώθεις όλη την μοτοσικλέτα, νιώθεις όλη την διαδρομή. Λαμία η κλασική στάση για ανεφοδιασμό και για να μην χάνω χρόνο φεύγω σφαίρα. Μέχρι να χαζέψεις λίγο στις Ράχες έχεις φτάσει στις στροφές πριν τον Βόλο. Αυτά είναι, με όσα και τάπα το μοτόρι και για να μην γκρινιάξει στις ευθείες της Λάρισας θα πηγαίνω στρωτά. Τέμπη, στροφιλίκι ωραίο κάποτε τώρα όμως θα την κάνουμε από Ραψάνη με μερικά χιλιόμετρα χώμα για να δικαιολογήσουμε το off του Varadero. Παντελεήμονας με το κλασσικό κάστρο, όλο λέω θα σταματήσω να βγάλω καμία φωτό εδώ αλλά όλο το αναβάλλω, δεν πειράζει την επόμενη φορά. Κόψε λίγο στα τούνελ της Κατερίνης μην ποζάρουμε πάλι στην ΕΛ.ΑΣ. και στον Κορινό το Dero διψάει. «Μάστορα γεμάτος με racing» και γρήγορα για να φύγω είμαι σχεδόν δίπλα.
Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι έχεις βγει απ την εθνική οδό, γλιστράει καλά σε ορισμένα σημεία. Κάπου εκεί σου έρχονται και έντονα οι μυρωδιές απ τα δέντρα και τις καλλιέργειες. Τα χιλιόμετρα πλέον δεν έχουν σημασία, πετάς δεν οδηγάς και στο βάθος η πόλη μου. Η πόλη με το τρελό νερό και τους φίλους μου. Χαζεύω τις ταμπέλες με τα ονόματα των χωρίων της περιοχής μου, χαμογελάω και πριν προλάβω φτάνω σε ένα νέο κόμβο για την Έδεσσα. Έλα ρε, κάνανε κόμβο εδώ; Μόντε Καρλο γίναμε!
Η ανηφόρα με την στροφή μου και στην τελευταία δεξιά του νοσοκομείου η απαραίτητη καντίλα απ το Dero που δηλώνει ότι φτάσαμε. Σιγά σιγά προσπερνάω τα στενά και σε λίγα λεπτά η πινακίδα «Καταρράκτες» πιστοποιεί that we are back to home που λέγαμε και στο downtown. Θα πάθει κακό η μάνα που θα με δει, surprissssse! Κατεβάζεις σταντ και μόλις πας να σηκωθείς νιώθεις μια κόπωση στον γλουτιαίο. Μεγάλε, εδώ είμαστε! Στο ένα χέρι το tank bag στο άλλο τα γάντια. Το ταξίδι τελείωσε. Το Varadero θα είναι εκεί, έτοιμο για την επόμενη γνωστή ή άγνωστη περιπέτεια.

Keep derorist..
Raphael